| تبليغات | X |
 |
 |
|
| و چشمانت به من زندگانی آموخت |
|
چگونه فراموشت کنم؟.. چگونه فراموشت کنم؟
تو را که از خرا به های هرزگی؛ به قصر سپید عشق هدایتم کردی و
عاشقی بیقرار و یاری با وفا برای خویش ساختی.
آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی و برای آشک های او شانه
هایت را ارزانی داشتی؛و با صداقت عاشقانه ات دلش را به درد آوردی.
چگونه فراموشت کنم؟..
تو را که سال ها در خیالم سایه ات را می دیدم و طپش قلبت را حس می
کردم؛ و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کردم...
که خدا یا پس کی او را خواهم یافت؟!
چگونه فراموشت کنم؟..
تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کرده ام! برایم..برایم
تمامی اسم ها بیگانه شده اند و همه ی خاطرات مرده اند...
|
|
+ نوشته شده در
جمعه هشتم تیر 1386ساعت 11:24 توسط سمیه |
|
شبي از پشت يک تاريکي غمناک و باراني تو را با لهجه گلهاي نيلوفري صدا
کردم. تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم . پس از
يک جستجوي نقره اي در کوچه هاي آبي احساس تو را از بين گلهايي که در
تنهاييم روئيد با حسرت جدا کردم . |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه ششم آذر 1385ساعت 9:49 توسط سمیه |
|
|
اگر ابر بودم مي باريدم، اگر مهر بودم مي تابيدم، اگر خدا بودم مي آفريدم تا بداني دوستت دارم ....اگر ابر بودي به انتظار اشکت مي نشستم، اگر مهر بودي در پرتوات خود را گرم مي کردم، اگر باد بودي چون برگ خزان خود را بدستت مي سپردم، اگر خدا بودي به تو ايمان مي آوردم تا بداني دوستت دارم، اگر هيچ بودي از تو ابر سپيدي مي ساختم، ازتو خورشيد با شکوهي بوجود مي آوردم، تو را نسيم ملايمي مي کردم از تو خدايي بزرگ مي ساختم، تا بداني که فقط تو را دوستت دارم ....دوست دارم |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه دهم آبان 1385ساعت 11:52 توسط سمیه |
|
 اين همه به آسمان نگاه كرديم و ندانستيم ماه نقطه آخر خط است
و اين هواي كوچك
دل شوره هايمان را جا نميدهد ديگر...
نميدانم به جاي كدامين واژه سكوت را جايگزين كرده ام و به جاي كدامين غصه تمام
رنجها و دردها را در كوله بارم ذخيره كرده ام و با خود مي برم، به هواي كدامين نگاه و
كدامين ديدار چشمهايم را بسته ام و در جاده اي بي سر و ته زندگي قدم مي گذارم
تنها، در اين تنهايي عميقي كه به اندازه همه تنهايي خدا عميق است كه حتي
دستهاي فرشته هاي خدا هم به آن نميرسد...!
اين جا و آن جا
حالا تمام آن روزها روي دستمان مانده
و هيچ كس آن خيابان را تا انتها نرفت
اين خنده گاهي بيخ گلويم را آنچنان مي بندد كه به بغض تبديل مي شود اين روزها،
اين روزهاي كه رابطه ها شده اند كاري و هيچ كس به فكر هيچ كس نيست، اين
روزهاي كه دوستي ها و رفاقتها به طنابي پوسيده و كهنه مي ماند، كاش كسي
ميدانست كه تقصير كدامين ماه است كه بدون اينكه ما بدانيم شب تو آسمان در كنار
ستاره تا صبح بزمي عاشقانه بر پا مي كنند و ما خيره به آسمان
تا صبح بيدار مي مانيم |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه ششم مهر 1385ساعت 11:13 توسط سمیه |
|
|
تو را با ديگری ديدم که گرم گفتگو بودی
با او آهسته ميرفتی سراپا محو او بودی
صدايت کردم و بر من چو بيگانه نگه کردی
شکستی عهد ديرين را گنه کردی گنه کردی
گناهت را نمی بخشم
 چه شبها را که من تنها به ياد تو سحر کردم
چه عمری را که من بيهوده به پای تو هدر کردم
تو عمرم را هدر کردی گنه کردی گنه کردی
 گناهت را نمی بخشم
همين بود آن صفايی را که ميگفتی
همين بود آن وفايی را که ميگفتی
تو که خود اين چنين بودی چرا روزم سيه کردی
گنه کردی گنه کردی
گناهت را نمی بخشم |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و یکم شهریور 1385ساعت 11:34 توسط سمیه |
|
 وقتي ماه را در آسمان مي بينم قلب کوچکم چه شاد مي شود که چشمانم هنوز ياراي ديدن نور را دارد . مي شود شروع کرد ، مي شود از اول مشق عشق را نوشت و اين بار در دفتر قلب تو . مي دانم مي گذاري بنويسم . بارها زير لب زمزمه کردم الهي و ربي من لي غيرک......ولي اين بار وجودم فرياد مي زند الهي و ربي من لي غيرک .....چرا که از آدميان خسته ام خدايم . الهي ! در سکوت افتاده اي بيش نيستم ، تو دليل سکوتم را مي داني ، و چه آسان سکوتم را هم محکوم کردند . الهي ! مي گذارم تا باز هم بگويند ، چرا که تو را دارم و تو مرا بس . الهي ! گفتي خريدار دل شکسته اي ، آوردمش ولي ارزان نمي فروشمش . ميدانم بهتر از تو خريداري پيدا نمي کنم ميدانم با من راه مي آيي . الهي ! ببين در راه مانده اي هستم دلتنگ وصال ، دلتنگ آغوش يار ، دلتنگ شنيدن صداي قلب يار . الهي درياب ! الهي ! سادگي را به من ارزاني کن هرچند مجازاتم کنند ، الهي! جنون عطا کن .جنون ، جنون ، جنون. الهي ! کودکان چه معصوم مي خندند ، کودکي عطا کن . الهي ! خدايم !ياري ام ده که در مقابل اين قوم هيچوقت سر تعظيم فرو نياوردم چرا که سجده گاه من و تعظيم من فقط و فقط براي توست . الهي ! ياري ام ده مقاومت کنم و بر نامهربانان لبخند بزنم . الهي يا ربي دل بي کينه عطا کن ، دل بي کينه عطا کن خدايم . الهي ! وقتي غنچه اي کوچک با نور خورشيدت شکوفا ميشود واي به احوال من که با نور تو قلبم تاريک بماند و به روشنايي سلام نکند . خدايم ! حرف بسيار است در خلوتهايم برايت سخنها دارم |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هشتم مرداد 1385ساعت 14:40 توسط سمیه |
|
|
عشق ، تن به فراموشي نمي سپارد مگر يك بار براي هميشه . و اگر كمي كوتاهي كنيم |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهاردهم مرداد 1385ساعت 9:1 توسط سمیه |
|
|
بیا تا تاجی از نیلوفر آبی بر سر بگذاریم
بیا تا بر روی گل قاصدک بنشینیم
و پیوند دلهامان را به همه مژده دهیم
بیا تا رز سرخ را شاهد پیوندمان کنیم
و بگوییم تا او هست ما هستیم
بیا تا به آفتابگردان بگوییم
که ما از هم اینک
رو به آفتاب خواهیم شد
بیا تا به غنچه های باغچه مان
شکفتن را بیاموزیم
بیا تا با یاس های وحشی خانه مان
تن خود را عطر آگین نماییم
و به شمعدانی ها بگوییم
تا از انزوا در آیند
بیا تا به یُمن پیوند عشقمان
گل مریم به هم هدیه کنیم
بیا تا گل یخ را با حرارت ذوب کنیم
و به شقایق بگوییم
که ما از او عاشق تریم |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم مرداد 1385ساعت 11:22 توسط سمیه |
|
|
بدو بیا بدو بیا دلم دوباره پر گرفت قصه ی دنیا رو گذاشت عشقو دوباره سر گرفت بازم دل خراب من صدای بارون شنیده تو رؤیاهای رنگینش شر شر ناودونو دیده با این حواس پرت دل موندم چه کارا بکنم باید واسه زندون دل یه قفل خوب پیدا کنم یه جا که بند نیس بی حیا باز رفته دنبال سراب بازم تو این هول و ولا دل بسته به چن تا حباب بازم میون دلبرا یک نفرو پسندیده تو دفتر نقاشیاش صورت اون رو کشیده دل دوباره پر می زنه بازم توی آسمونا گوش نمی ده به حرف من شده اسیر شیطونا وحشی شده یاغی شده دوباره باز شور می زنه جیغ می زنه داد می کشه حرفای ناجور می زنه خسته شدم من به خدا از بس توی سرم زدم می گم که راهو گم نکن می گه خودم خوب بلدم بهش می گم که بی خیال این حرفا حرف بچه هاس بچه نشی عاشق بشی یه قلب صاف بگو کجاس؟ آخر تو با این بازیات کار دس هر دومون می دی دنیا قشنگ نیس به خدا تو زشتیاشو ندیدی اگه بخوای بازی کنی با دو تا چشمون سیا با موهای بلند و صاف با ابروهای ناقلا دو روز دیگه اسیر می شی چشات جز اون نمی بینه خسته و وامونده می شی آخر عشقت همینه بیا بالای غیرتت این حرفا رو بذار کنار بازم واسه دفترمون سه چار تا شعر خوب بیار می گه ولم کن ببینم بازم واسه م تو خواب دیدی این همه سال از زندگیت هیچی هنوز نفهمیدی مگه می شه چشمارو بست به روی اون موی دراز؟ به روی ابرو و لباش به روی اون چشمای ناز؟ مگه می شه عاشق نشد وقتی که اون عشوه میاد؟ نگو بهش نگا نکن که این ازم بر نمیاد می گم گیرم بش رسیدی دنیا سه چار روز باصفاس بعدش ازش خسته می شی زندگیت اون وقت به فناس دلبرای خوشگل و ناز با موهای صاف و بلند انقد زیادن که نگو چشماتو رو دنیا نبند ... دیگه حریفش نمی شم رو اسب قدرتش نشس می گم تو رو خدا یواش بهم می گه همین که هس |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوم مرداد 1385ساعت 1:27 توسط سمیه |
|
|
نگاه مرا باور كن
دستان مرا باور كن احساس مرا باور كن قلب مرا باور كن حرف مرا باور كن آري اظطراب در نگاه من از شور عشق توست لرزش دستانم از انتظار ديدار توست احساس گرمم از حرارت نگاه توست تپش قلبم از به ياد آوردن خاطرات توست.... و حرف من اين است : " آري....هنوز هم دوستت دارم...." کاش میتوانستیم فاصله های میان وجودمان را کم کنیم و با هم یکرنگ شویم....کاش میتوانستیم این یکرنگی را حفظ کنیم و با هم یکی شویم.. وکاش میتوانستیم این یکی بودن را حفظ کنیم و هرگز جدا نشویم |
|
+ نوشته شده در
شنبه سی و یکم تیر 1385ساعت 12:6 توسط سمیه |
|
|
سکوت چشمانم
مرز زمان را مي شکند
نگاه دلم براي بودنت
هر لحظه تمنا مي کند .
و بودنت تمام اميد زندگيم مي شود
در تقدير بودنم باران نمي باريد
اما از لحظه بودنت
آسمان بارانش را ارزاني کرده
دنياي دلم
در اين تنگناي بودن
در اين حس پرواز
جز لحظه هاي با تو بودن
آرزويي در دل ندارد
سکوت جاده هاي پاييز
جز قدم هاي تو هيچ نخواهد
جز چشم دوختن
به لحظه وصال به هيچ نمي انديشد
با خود انديشيدم
در اين ترانه بي تو ماندن
در اين لحظه هاي بي تو
حس بودنت
شنيدن تپش هاي قلبت
از مرز فاصله ها
از نگاه چشم هاي تو
تما م انتظارم شده
" به سراغ من اگر مي يايي "
مهرباني چون خود بياور
براي لحظه اي داشتنتن
براي همين انتظار ديدنت
سکوت را در خواهم نورديد
از نا اميدي خواهم گذشت
باران چشم هايم را
حرمت پاکي دلت خواهم کرد
و فرياد خواهم زد
تمام بودنم
به سوي من بيا
به سوي غريبه آشناي خود
سوگند به تمام لحظه هاي بودنمان
تمام لحظه هاي نوشتن را
تمام بيقراري هايم را
تمام سکوت پرفريادم را
براي تو خواهم گفت
تو که از من به من نزديکتري
تو که چشم هاي زندگيم شدي
تو که نمي دانم
سکوت کام فريادي
تويي که داشتنت را دوست مي دارم
همين تويي که
بودنت تمام بودنم شده
در اين ورطه خود باختگي
در اين لحظه هاي پر تپش
در اين غروب دلگير
تويي که چشم هاي زندگيم شدي
سوگند به خلقت پروانه ها
تو تنها شمع روشن زندگيم شدي
محبوب من
هميشه شاد بمان
هميشه عاشق
هميشه تا ابد
اما هرگز سکوت مکن
که سکوت درد تمام لحظه هاست
وعده ما تمام لحظه هاي دلتنگي
در لحظه طلوع بودن ها
زير باران پاکي ها
کنار جاده با هم بودن
رو به سوي مهرباني ها
و صدايم شوق لحظه هاي با تو.......... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یازدهم تیر 1385ساعت 14:29 توسط سمیه |
|
|
به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد
با چراغی همه جا گشتمو گشتم در شهر
هیچ کس! هیچ کس اینجا به تو مانند نشد
لب تو میوه ی ممنوع ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد
هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد
خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند نشد ... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه ششم تیر 1385ساعت 11:14 توسط سمیه |
|
|
گر عاشقانه مردن را بلد نیستیم لااقل عاشقانه زندگی کنیم ....سوختن حرف کمی نیست انانکه ساختند سوختند !!
خواب آب مي ديدم ... دريا نبودم ... ولي با آن آب زلال اميد به دريا شدن داشتم ..
بستر خشکم را قطره قطره پر از زندگي کرد .. سعي کردم هيچ قطره اي از او را به هدر
ندهم ...
با تمام وجود خواستمش ...
غافل از اينکه روزي مسير آبش را عوض مي کند ...
بدون اينکه تمايل داشته باشد شاخه اي از شاهراه زندگي را به من ببخشد ...
بدون اينکه فکر کند شايد بار آخرين باشد که اين راه زنده شده و شايد خشک گردد ...
شايد براي تجربه ي دوباره پر شدن فرصتي نداشته باشد ...
شايد اين بار به جاي آب . خاک مهمان دستهايم شود و شايد سيلابي بزرگ نابودم کند ....
و شايد حتي ارزش نابودي هم نداشته باشم و حتي خاک هم از من بهراسد .
شايد آن سنگ ها که بر تنم کوبيد ...
سنگ هايي که خودش برايم صيقل داد تا لطفي کند ..
براي اين بود که مرا از خود برنجاند تا از رفتنش و از جدايي اش غم نخورم ...
ولي سنگ هايش را در آغوش گرفتم و هر نگاهي به تک تک سنگ ها مرا به ياد روزهاي
طلايي اميدواري مي اندازد ....
هنوزهم اميدوارم ...
او مي رود تا با ديگري برود
و من در بستر خود . به دنبال قطرات لطيف گمشده ي زندگي خويشم .....
چه کسي من را محکوم به خشکي کرد ؟
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سوم تیر 1385ساعت 17:33 توسط سمیه |
|
|
امشب بغض شکوه هایم ترکیده است
می خواهم شرح سکوتم را برایت بنگارم
التهاب روزهای انتظارم را....
خاموشی شبهای بی قراریم را...
و آوای غمناک مرغ عشقم را....
پس با تمام وجودت ناله هایم را بشنو و به خاطر بسپار
لحظه های پریشانم را با یاد کبوتر هایی که شعر پرواز سر می دهند،
نجوایی نیلی می بخشم.
با خاطره روزهای رویش گل های وصلت
 گفتی:((وقتی میایم که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم،
وقتی میایم که غروب دریا ساکت باشد
تا عشق طوفانی ام را هدیه قدومت سازم.))
هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکوت....
باورت کرده بودم چون گفته بودی
(عشق فرجام یک لبخند و تولد یک حادثه است)
گفتی عشق از تبار باران است وکبوتران عاشق هم خیس از بارانند
گفته بودی وقتی میایی که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند ....
وقتی که یاس های سپید حدیث طراوت را بر برگ هایش بنویسند
گفته بودی وقتی می ایی که بی کرانگی دریا غرق در سکوت باشد...
وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشی
و محبت را از لبخند، صداقت را از گل سرخ و راز را از گل شب بو...
به احساس وصالمان سوگند همه را آموخته ام
اما تو را در لحظه های ساکت انتظارم گم کرده ام...
یادت هست...؟!؟
عشقمان بهار نبود اما زمستانی بود برای زاییدن بهار
رویایمان سپید نبود اما، ظلمتی بود برای سپیده ی سحر
گفته بودی:((گل نرگس را بپرستیم که نوید بخش بهار است،
بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است
وصال را دوست بداریم که مظهر پاکی است
و پاکی را عزیز بشماریم که آرمان کبوتر
پس تو ای مفهوم نیکویی آسمان!
تو ای معنای زندگی!
و ای رنگین کمان آرزو! بیا...!
پس از آن همه ثانیه ها ،دقیقه ها، روزها و سال های انتظارو سکوت بازگرد....
بیا تا بر روی خواب خاک،بر روی آب،بر روی پر پرندگان و بر روی رواق موج بنویسم
بنویسم که زندگی همرنگ کوچه باغ های آیینه است
بنویسم که بوسه همرنگ آه است
محبت همزاد پرواز است
و فراق همان انفجار پی در پی حباب است
بنویسم که نوازش از تبار گونه های خیس است
و حدیث ((دوستت دارم)) آزاده،حصار سینه هاست
هنوز هم در کنار دروازه ی شهر بی قراری هایم،منتظر آمدنت هستم
تو گل نرگس بهارم بودی،هستی و خواهی ماند . |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و نهم خرداد 1385ساعت 17:1 توسط سمیه |
|
|
||||
|
+ نوشته شده در
شنبه بیستم خرداد 1385ساعت 14:50 توسط سمیه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
عشقی فراتر از انسان وفروتر از خدا نیز هست وآن دوست داشتن است.
|
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1386 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 |
| پیوندها |
|
فقط به خاطر تو پروانه ی بی پروا تنها و غریب شعر .غزل. ترانه دیوانه دوران تنهایی شیطون |
|
RSS
|
