ور بشکنم این عهد غرامت بکشم

گر عمر وفا کند جفاهای تو را

باری کم از آنکه تا  قیامت بکشم

خيلي سخته كه نباشه هيچ جاي آشتي
بي وفا شه اون كسي كه جونتو واسش گذاشتي
خيلي سخته اون كسي كه اومد و كردت ديوونه
هوساش وقتي تموم شد بگه پيشت نمي مونه
خيلي سخته اگه عمر جادوي شعرت تموم شه
نكنه چيزي كه ريختي پاي عشق اون حروم شه
خيلي سخته اون كسي كه گفت واسه چشات ميميره
بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره
خيلي سخته تا يه روزي حرفاي اون باورت شه
نكنه يه روز ندامت، راه تلخ آخرت شه
خيلي سخته كه عزيزي يه شب عازم سفر شه
تازه فرداي همون روز دوست عاشقش خبر شه
خيلي سخته بي بهونه ميوه هاي كال را چيدن
بخدا كم غصه اي نيست، چن روزي تو رو نديدن
خيلي سخته كه دلي رو با نگات دزديه باشي
وسط راه اما از عشق يه كمي ترسيده باشي
خيلي سخته كه بدونه واسه چيزي نگراني
از خودت مي پرسي يعني ميشه اون بره زماني؟
خيلي سخته كه تو پاييز با غريبي آشنا شي
اما وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جدا شي
خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه
بعد به اون بگي كه چشمات نمي خواد اونو ببينه
خيلي سخته كه ببينيش توي يك فصل طلايي
كاش مجازات بدي داشت توي قانون بي وفايي
خيلي سخته كه ببيني كسي عاشقيش دروغه
چقدر از گريه اون شب چشم تو سرش شلوغه
خيلي سخته و قشنگه آشنايي زير بارون
اگه چتر نداشته باشن توي دستا هر دوتاشون
خيلي سخته واسه ي اون بشكنه يه روز غرورت
اون نخواد ولي بمونه هميشه سنگ صبورت
خيلي سخته بودن تو واسه ي اون بشه عادت
ديگه بوسيدن دستات واسه اون نشه عبادت
خيلي سخته چشماي تو واسه اون كسي خيسه
كه پيام داده يه عمره واسه تو نمي نويسه
خيلي سخته كه دل تو نكنه قصد تلافي
تا كه بين دو پرستو نباشه هيچ اختلافي
خيلي سخته اونكه ديروز تو واسش يه رويا بودي
از يادش رفته كه واسش تو تموم دنيا بودي
خيلي سخته بري يكشب واسه چيدن ستاره
ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره
خيلي سخته كه من و تو هميشه با هم بمونيم
آنقدر عاشق، كه ندونن ديوونه كدوممونيم

وقتی عشق می آيد كسی نمی بيند ولی وقتی ميرود همه می بينند .

واداشتی. از تو بگویم که شب را نور باران کردی. از تو که غلغله شور ونشاط

را در دلم راه انداختی.

چشمهایت دریاست چشمهایم رودند.رودها عاشق دریایند.

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

شعرهامان همه خیس

کوچه ها رنگ غروب

شهر در حس غریب

گذر ثانیه هم سنگین است

دلخوشی ها مرده هر دلی افسرده

سینه از درد جدایی سرشار

زندگی زمزمه ای است در تکرار

آه این پنجره هم غمگین است

واژه ها هم معکوس عشق یعنی افسوس ماه یعنی فانوس

در شب بی مهتاب دوستی ها کم رنگ بی کسی ها تنها

راست گفتی سهراب آدم اینجا تنهاست

زندگی شیبی است وعشق سیبی است و وای بر حال آنکه در عشق پایبند نظم وترتیبی است و اما تو قرار نبود آن وقت های تو جایشان را با این وقت های من عوض کنند.قرار نبود عشق هم مثل گیلاس  و بوسه و عیدی وتعطیلات تابستانی اولش قشنگ باشد.قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم. قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل دیگری بماند قرار بود هرکس به هوای نشکستن دل خودش بماند.

قرار نبود هر چه قرار نیست باشد. قرار تنها بر بی قراری بود وبس.گمان نمی کنم گناه من سنگین تراز نگاه تو باشد.اما یقین دارم که کودک دلت کمتر از پیش بهانه لالایی های شعر گونه ام را می گیرد. مهم نیست فقط یک چیز یاد همه بمانداگر اتفاقی که نباید بیفتد افتاد تنها برایت مینویسم :خودت خواستی تقصیر من نبود.

زیر سایه امن ترین سایه بان هستی دلواپس دلواپسیهای یکدیگر باشیم.